چاپ خبــر
گردشگری آران و بیدگل و افق‌های پیش‌ روی آن؛

از ظرفیت گردشگری آران و بیدگل غفلت شده است/ پیشرفت شهرستان از مسیر گردشگری حاصل می‎شود

گردشگری حوزه‌ای است که بسترهای طبیعی آن در شهرستان فراهم است و استفاده از آن به مدیریتی منسجم و کارآمد نیاز دارد.

خطب شکن: توجه به گردشگری یکی از مهم ترین رویکردهای اقتصادی جهان است. در ایران نیز تلاش شده است با تاسیس نهادهایی همچون سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری توجه به این مسأله بیشتر شود، ولی آن چنان که باید برنامه‌های متقن و دامنه داری برای سامان دادن این حوزه‌ی اقتصاد اجرا نشده است.

آران و بیدگل یکی از شهرستان های کشور است که با توجه به پیشینه غنی و جاذبه های طبیعی خود، مکان مناسبی برای جذب گردشگر است. صنعت گردشگری یکی از راه‌هایی است که می‌توان با استفاده از آن از اقتصاد تک محصولی شهرستان رها شد و فرصت هایی پایدار برای اشتغال به وجود آورد.

نقش گردشگری در اقتصاد مقاومتی

در چند سال گذشته بحث‌های مربوط به اقتصاد مقاومتی به صورت جدی و با تاکیدات مقام معظم رهبری مورد توجه قرار گرفته است. البته بحث‌هایی به این مضمون برای رهایی کشور از وابستگی، از مدت‌ها قبل در بیانات و نظرات ایشان به چشم می‌خورد. رهبر انقلاب از سالیان پیش به صورت مکرر به مسئولان تذکر دادند که باید روزی برسد که در چاه‌های نفت را ببندیم و از وابستگی به آن رها شویم که این مطلب برای رفع وابستگی و خروج از ضربه‌هایی است که ممکن است بر اقتصاد کشور وارد شود.

آیا می‌توانیم درِ چاه‌های نفت را ببندیم؟!

این سوال تازگی ندارد، بسیاری از فرهیختگان و صاحب نظران روی این سوال کار کرده‌اند و به همین خاطر است که جدیت بیشتری برای تحقق اقتصاد مقاومتی در بین بسیاری از آنان وجود دارد…

اقتصاد کشور ما از مدت‌ها پیش بر روی درآمد‌های نفتی شکل گرفته است و در تاریخ صد و چند ساله‌ای که از اکتشاف این ماده در این گذشته است، اگر روزی قیمت نفت نوسان منفی به خود می‌دید، فعالیت‌های اقتصادی کشور نیز دچار رکود یا حتی تعطیل می‌شد. نفت منبع درآمدی برای تامین هزینه‌های جاری و هم هزینه‌های عمرانی محسوب می‌شد و هرگز به آن به عنوان ثروت و سرمایه نگاه نمی‌شد. به محض این که دولت درصدد تصویب بودجه بر می‌آمد قیمت نفت را در سال آینده پیش بینی می‌کرد و بر اساس آن برای بخش‌های مختلف اقتصادی برنامه می‌ریخت.

جایگزین نفت

در دنیا کشورهایی که معمولا صاحب منابع طبیعی و زیرزمینی مثل نفت نیستند، به گردشگری توجه ویژه‌ای دارند. این صنعت به جهت گردش مالی و ارزآوری بعد از نفت، دومین صنعت بزرگ است.

در سال ۱۹۵۰ میلادی تعداد گردشگران جهان ۵۰ میلیون نفر بوده که ۲۵ میلیون دلار از طریق آن عاید کشورهای گردشگرپذیر شده است. آماری که سازمان جهانی گردشگری در سال ۲۰۱۵ منتشر کرد نشان می‌دهد شمار گردشگران جهان به یک میلیارد و ۴۰۰ میلیون نفر و گردش مالی آن به هزار و ۵۰۰ میلیارد دلار رسیده است.

در ایران آمارها حکایت از توجهی اندک به گردشگری دارد: بر اساس آمارها سهم ایران از یک میلیارد ۴۰۰ میلیون گردشگر سال ۲۰۱۵ تنها ۰٫۳۴ درصد بوده است، چیزی حدود پنج میلیون نفر. این در حالی است که کشورهایی مثل فرانسه، آمریکا و چین به ترتیب با ۸۵، ۷۰ و ۵۷ میلیون نفر بیشترین سهم را از این صنعت داشته‌اند.

گردشگری بی برنامه، گردشگران مشکل‌ساز

طبق آماری که معاون رئیس جمهور و رئیس سازمان میراث فرهنگی، گردشگری و صنایع دستی ارائه داده بود ایران جزء ۱۰ کشور برتر جهان در زمینه‌ی دارا بودن جاذبه‌های گردشگری است. تا زمانی که مسئولان ما به گردشگری اعتقاد پیدا نکنند، اتفاق خاصی در این زمینه رخ نخواهد داد. درست است که گردشگر همراه خود ممکن است ناهنجاری‌هایی را به همراه آورد، ولی این تبعات با اعتقاد و عمل درست مدیران قابل رفع است.

سازمان جهانی گردشگری کسی را توریست می‌داند که حداقل ۲۴ ساعت و حداکثر شش ماه در منطقه‌ای بماند که اگر چنین تعریفی را مد نظر قرار دهیم، به نظر می‌رسد شمار گردشگران منطقه‌ی ما، کمتر از آن چیزی است که به عنوان آمار رسمی اعلام می‌شود. خیلی‌ها هستند که برای یک شب یا چند ساعت در مناطقی مانند مرنجاب حضور پیدا می‌کنند و می‌روند و به خاطر بی‌برنامگی‌ها حاصل حضور آنان چیزی جز آلودگی محیط زیست و تخریب طبیعت نیست.

در حال حاضر ادعا می شود سالانه ۱۰۰ هزار نفر گردشگر از منطقه مرنجاب دیدن می کنند، در حالی که این آمار یک تخمین است و با توجه به مدیریت ضعیف این منطقه که حتی قادر نیست مسائل بنیادین مربوط به آن را هم حل و فصل کند، وجود دغدغه برای به دست آوردن آمار دقیق گردشگران در این منطقه محال به نظر می رسد. با این وجود آن طور که از آمار اداره میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری آران و بیدگل بر می آید، فقط در نوروز ۹۶ کمی بیش از ۱۲۴ هزار نفر به آران و بیدگل سفر کرده اند.

راه‌هایی برای ارتقای گردشگری

یکی از مشکلاتی که منطقه‌ی ما نیز همانند کل کشور درگیر آن است، فقدان طرح جامع گردشگری برای مدیریت این مقوله است. البته کارهایی به صورت جسته و گریخته انجام شده است، ولی باید برای سامان‌دهی درست و عمل موثر، در این زمینه نقشه‌ی راه داشته باشیم. کارهای جدا از هم نه تنها دردی را دوا نخواهد کرد، بلکه ممکن است تبعات جبران ناپذیری را هم به همراه داشته باشد.

جذب سرمایه گذاری در صنعت گردشگری یکی دیگر از بایدهای رونقق گردشگری در منطقه است. یکی از عواملی که سبب می‌شود گهگاه برخی موارد ناخوشایند از حضور گردشگران در شهرستان مشاهده شود، فقدان زیرساخت‌های مناسب برای پذیرایی از آنان است. در واقع جاذبه‌های گردشگری آران و بیدگل گردشگران را به خود جذب می‌کند و شهرهای اطراف از آن سود می‌برند.

آموزش، فرهنگسازی و توانمندسازی شهروندان برای پذیرایی از گردشگران سومین عاملی است که به رشد این صنعت در شهرستان کمک می‌کند. هنوز مزه‌ی شیرین اقتصاد گردشگری زیر زبان شهروندان ما حس نشده است، به همین خاطر هنوز آن طور که باید نتوانسته‌ایم موفق باشیم.

با این بحران بسیار شدید کم آبی در آران و بیدگل که کشاورزی آن را در لبه پرتگاه قرار داده است، به ناچار باید جایگزینی برای تقویت اقتصاد شهرستان معرفی شود که مکمل صنعت آن باشد. در حال حاضر گردشگری حوزه ای است که بسترهای طبیعی آن در شهرستان فراهم است و استفاده از آن به مدیریتی منسجم و کارآمد نیاز دارد. راه پیشرفت آران و بیدگل از مسیر گردشگری عبور می کند، بنابراین باید توجهی ویژه به آن داشته باشیم و با قدرت موانع پیش روی رشد آن را برطرف کنیم.

انتهای پیام/ مجتبی خانی

telegram

پاسخ دهید

سوال امنیتی:
Go to TOP