چاپ خبــر
عوامل و شرایط نوزایی فوتبال در آران و بیدگل:

رنسانس فوتبالی در آران و بیدگل/ اگر وقت و پول ندارید تیم ندهید!

فوتبال آران و بیدگل با گذشته تفاوت‌های بسیاری دارد.

خطب شکن: محسن زهری*/ معنای تحت‌اللفظی رنسانس (Renaissance)، «نوزایی» است و به جنبشی فرد گرا و هنری اطلاق می شود که در قرن ۱۴ میلادی در ایتالیا آغاز شد و در قرن ۱۶ در همان جا به اوج شکوفایی رسید. این جنبش سپس به شیوه‌های متفاوت در سراسر اروپا گسترش یافت. اصطلاحا این شکفتگی را که در عالم صنعت و ادب روی داد، رنسانس می خوانند، هر چند این معنی چندان رسا نیست ولی مراد از آن بازگشت هنر و ادب است. رنسانس در فوتبال شهرستان اشاره به زمانی دارد که فوتبال دوباره به این شهر برگشت و خواب را از چشم عده ای گرفت.

تفاوت ها

فوتبال شهرستان قبل و بعد از رنسانس دارای تفاوت های بی شماری است. در گذشته فرهنگیان بیشترین بار فوتبال این منطقه را به دوش می کشیدند، اما زمان حال بیشتر صنعت گران به این عرصه روی آورده اند. در گذشته فوتبال بیشتر به یک بازی شبیه بود، اما بعد از رنسانس به یک جنگ شبیه شده است. در گذشته بازیکنان خوب از روی بازی خود شناخته می شدند، اما امروز خوبی و بدی بازیکنان از مبلغ قرارداد آنان مشخص می شود. در گذشته فوتبال بیشتر تحت تاثیر جبر جغرافیایی (مرزهای نمادین محلی) بود، اما اکنون فرا محلی و فرا منطقه ای است. بزرگ ترین عامل تفاوت فوتبال حال حاضر با گذشته، ورود پول به میدان فوتبال است.

عامل مهمی به نام پول

در مورد دلایل این رنسانس می شود ساعت ها بحث کرد، اما مهم ترین دلیل این امر، برجستگی هویت و تمایزات محلی، توهم هژمونی محلات نسبت به یکدیگر، فقدان امکانات و تفریحات برای جوانان، رفاه نسبی مردم این شهر و نداشتن مکانی دیگر غیر از فوتبال برای گذران اوقات فراغت است. در مجموع اگر تصور کنیم از فردا دیگر صحبت از منطقه و محلات گوناگون در این شهر حرام است و همه فقط انسانیم، آیا باز هم فوتبال در این منطقه جذاب و داغ دنبال خواهد شد؟! پس بیشتر از این که خود فوتبال به فوتبال این شهر برای این احیا کمک کرده باشد، فوتبال رونق خود را بیشتر مدیون مفهوم «محله» است. خلاصه دلیل بازگشت فوتبال هرچه که می خواهد باشد، رونق فوتبال در این شهر حداقل برای فوتبالی ها زیاد بد نشده است.

یک خاطره

یادم می‌آید چند سال پیش، دو نفر از دوستان در مورد فوتبال آرژانتین و برزیل بحث می کردند. یکی از آنان طرفدار برزیل بود و آن یکی طرفدار آرژانتین. پس از کل کل های بسیار، دوستی که طرفدار برزیل بود حرفی زد که همه را به سکوت واداشت. او می گفت برزیل وقتی می خواهد در جام ملت های آمریکای جنوبی شرکت کند اتوبوسی در پایتخت پارک می‌کند و برای تشکیل تیم جار می زند و وقتی اتوبوس پر می شود، به مسابقات می آید و با قهرمانی به خانه بر می گردد.

هر چه پول بدهید، آش به کاسه شما می‌ریزند

شاید این حرف در مورد دهه های قبل فوتبال ما صادق باشد، زمانی که یک تیم با بازیکنانی از دو سه تا کوچه می آمد و قهرمان می شد و بر می گشت. ولی اکنون چند سالی از نابود شدن این تفکر گذشته است. اگر تیمی بخواهد تیم با شخصیتی باشد، باید خرج کند و حتما چهار پنج بازیکن خارج از محله به تیم خود جذب کند. الان هیچ کدام از چهار تیم بالای جدول نمی توانند ادعا کنند با بازیکن های کاملا بومی از محله خود به این جایگاه رسیده و هیچ هزینه ای صرف نکرده اند. اصلا رتبه تیم ها در جدول رابطه معناداری با استفاده از بازیکنان فرا محلی و هزینه تیم ها دارد. به قول معروف «هر چه پول بدهید، آش به کاسه شما می‌ریزند!»

البته این را هم اضافه کنم که نه داشتن بازیکنان بومی از یک محله خاص با کلاس است و نه داشتن بازیکنان غیر بومی و غیر محلی کسر شأن محسوب می‌شود. چند سال پیش از تلویزیون، شهرآورد اول شهر لندن بین آرسنال و چلسی را می دیدم. نکته جالب این بود که حتی یک بازیکن لندنی هم در بین بیست و دو نفر حاضر در زمین حضور نداشت. تعداد انگلیسی های این دربی که هیچ، تعداد بازیکنان بریتانیایی آن به زحمت به تعداد انگشتان یک دست می رسید.

یک پیشنهاد

با توجه به همه آن چه گفته شد، یک پیشنهاد برای همه‌ی عزیزان دارم: اگر می خواهید یک تیم با شخصیت باشید و پول و وقت کافی دارید، به عرصه تیم‌داری پا بگذارید. اگر هم پول کافی ندارید ولی از وقت گذاشتن برای فوتبال مضایقه نمی‌کنید، فعالیت در دسته دوم یا تیم های پایه را به شما پیشنهاد می کنم. اما اگر نه پول دارید نه وقت، تیم ندهید و به عنوان یک تماشاگر از دیدن بازی ها لذت ببرید. به هر حال تصور این که با یک تیم معمولی و بازیکنان صرفا بومی مقامی درخور کسب خواهید کرد، خیالی باطل و عبث است.

* عضو هیأت علمی بخش جامعه شناسی دانشگاه چمران اهواز

انتهای پیام/

telegram

پاسخ دهید

سوال امنیتی:
Go to TOP